انتقاد آری ولی انتقام هرگز -

| 1390/6/24 - 21:37 | 0 0 |

با سلام
مطالب بسیار جالبی مطرح گردیده که بسیار موشکافانه مبحث انتقاد را مورد تحلیل قرار گرفته است.اما مبحث انتقاد بدون دانستن از خطوط قرمز و نداشتن آگاهی از این خطوط بسیار خطرناک بوده و احتمالا سر سبز را دهد بر باد.
معمولا همه افراد می گویند ما انتقاد را می پذیریم و به آن ارج می دهیم اما در کشور ما به این حقیر ثابت شده که هیچ کس انتقاد را دوست ندارد و همیشه در برابر آن جبهه گیری می گردد.
یاد دارم در شرکتی که کار می کردم مدیرمان می گفت که از من انتقاد کنید و ایرادات مرا به من گوشزد کنید ما هم زمان جوانی و اوج تفکرمان احساس کردیم که به پیمانکاری بسیار لطف گردیده و به دیگران اصلا بهایی داده نمی شود لذا در مقام انتقاد به مسئول خود گفتیم که این عدالت نیست به یکی بی هیچ بهانه و عملکرد خاصی اینقدر توجه می شود اما به محض گفتن این حرف مدتهای مدیدی مورد غضب مسولین قرار داشتم حال این را مطرح می کنم آیا من روش انتقاد کردن بلد نبودم یا خطوط قرمزی زیر پاهایم له شده بود؟
پس از افت و خیز بسیار فهمیدم هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد.از ان روز به بعد همیشه رئیسم را تعریف کردم و بد هایش را هم خوب گفتم و این منجر شد تا پس از مدتها بازمرا قابل اعتماد بداند .حال یه پیشنهادی دارم چی می شود هر کس خطوط قرمز خود را مشخص کند تا انتقاد به خطوط قرمز کشیده نشود و سازنده باشد و مطلب بعدی خود را در مورد خطوط قرمز و ناحیه بحرانی قرار دهید تا بسیاری از سوء تفاهمات از بین برود و هر کس به دنبال ارتباط سالم هست راحتتر به آن دست یابد.